ท่ามกลางความหันเหของชีวิต หนึ่งในบริบทที่มีอิทธิพลให้แก่คนที่ยังมีลมหายใจนั่นก็คือ "ความเป็นความตาย" ด้วยสองสิ่งนั้นล้วนเป็นดุจ "ที่สุด" ของชีวิตมนุษย์ ตราบใดที่มนุษย์ยังไม่เห็นฉากสุดท้ายของตัวเอง เฉกเดียวกับภาษิตที่ว่า "ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา" รวมเรื่องสั้น “มหรสพยังไม่ลาโรง” ของ "นทธี ศศิวิมล" เล่มนี้ ได้ใช้แง่คิดเชิงจิตวิทยาผสานรูปเงาของชีวิตมนุษย์ แสดงถึงสิ่งสำคัญของความทรงจำไว้อย่างชัดเจน เพื่อตอกย้ำให้คนเรา "ใช้ชีวิต" และ "มองชีวิต" อย่างรู้คุณค่า บนโลกสีฟ้าที่กาลเวลาผันแปรไม่สิ้นสุดเช่นนี้