เมื่อกล่าวถึงวิทยาการที่ก้าวหน้าในด้านการศึกษา ศิลปะ สังคม คงหนีไม่พ้นในช่วงสมัยรัชกาลที่ 5 หากแต่แท้จริงแล้ว จุดเริ่มต้นในการรับวัฒนธรรมตะวันตกคือสมัยรัชกาลที่ 4 ที่พระองค์ทรงพยายามปรับเปลี่ยนแนวคิดการบริหารบ้านเมืองหลายประการ หนึ่งในนั้นรวมไปถึงศาสนาและศิลปกรรม ที่แอบอิงอยู่กับการเมืองการปกครองอย่างเลี่ยงไม่ได้ การตั้งคณะธรรมยุตินิกาย การสร้างสรรค์แนวคิดศิลปกรรมใหม่ๆ ผสมผสานระหว่างตะวันตกและไทย ประเพณีทำให้ก่อเกิดงานช่างหลวงแห่งแผ่นดิน แต่งานช่างดังกล่าวมิได้สรรสร้างเพื่อความงามเพียงอย่างเดียวเท่านั้น หากแต่มีนัยแฝงในด้านการเมืองการปกครองที่พระองค์ทรงสร้างรากฐานเพื่อหลีกเลี่ยงชาติตะวันตก และชำระพระศาสนาให้เป็นวิถีที่บริสุทธิ์ วัด-วัง ที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ จึงเป็นศิลปกรรมที่สะท้อนถึง พระราชประสงค์และพระราชกุศโลบายอย่างแท้จริง